Wanneer Crossover werkt
Soul, funk en de kruisbestuiving daartussen vormden de hoofdstream, die waar de zender zijn eigen naam op zette, en van de acht is hij het moeilijkst te beschrijven, omdat hij bepaald wordt door wat hij mengt en niet door wat hij is. Soul met een blazerssectie. Funk die traag genoeg is om over te praten. Braziliaanse platen die Amerikaanse labels onder jazz zetten omdat ze er geen andere plek voor hadden.
De rode draad zijn de muzikanten. Alles hier is gemaakt door mensen die noten konden lezen en ervoor kozen het u niet te laten merken. Daarom houdt het stand om drie uur 's middags, het uur van de dag dat het minst verdraagt dat iets moeite kost.
Komt u hiernaartoe vanuit rechttoe rechtaan jazz, dan klinkt het ongeveer een week lang week. Daarna beginnen de baslijnen binnen te komen en houdt dat op.
Waar het vandaan komt
Kruisbestuiving is wat er gebeurde toen jazzmuzikanten ophielden te doen alsof ze geen platen wilden verkopen. Creed Taylor richtte CTI op in 1967 en maakte het label in 1970 zelfstandig; het hele aanbod was een jazzmuzikant, een strijkarrangement en een ritmesectie waar een radioprogrammeur niet van schrok.
Blue Note volgde. Black Byrd van Donald Byrd, in 1973 geproduceerd door Larry en Fonce Mizell, werd de bestverkochte plaat uit de geschiedenis van het label en splitste het publiek voorgoed: de ene helft hoorde een trompettist die een nieuwe taal vond, de andere een bebopper die zich verkocht. Allebei hadden ze gelijk, en daarom is die ruzie nooit afgelopen.
De platen op deze bladzijde liggen aan de overkant van die ruzie, waar de vraag niet meer interessant was en de baslijnen bleven.
Crossover: vijf platen
- Marvin Gaye, 1971What's Going On.
Eén doorlopende kant, elk nummer leunend op het volgende. Nog altijd het model voor hoe je een soulplaat ordent. Gaye produceerde hem zelf nadat Motown de single geweigerd had, en het label gaf pas toe toen er in één week honderdduizend exemplaren verkocht waren.
- Roy Ayers Ubiquity, 1976Everybody Loves the Sunshine.
Vibrafoon, twee akkoorden en meer geduld dan een plaat die zo populair werd zou mogen hebben. Ayers nam hem in twee dagen op, en het titelnummer is sindsdien op meer dan honderd platen gesampled, van Mary J. Blige tot Dr. Dre.
- Donald Byrd, 1975Places and Spaces.
Een bebop-trompettist die de arrangementen aan de gebroeders Mizell gaf. Puristen hebben het hem nooit vergeven. De Mizells schreven de arrangementen rond de studio en niet rond de band, en stapelden toetsen en stemmen tot de trompet zelf ruimte moest zoeken.
- Erykah Badu, 1997Baduizm.
De plaat die deze hele lijn weer hoorbaar maakte voor wie geboren is nadat ze afliep. Badu nam hem op met de Soulquarians in Philadelphia, in dezelfde zaal en met bijna dezelfde muzikanten als de plaat van D'Angelo hieronder.
- D'Angelo, 2000Voodoo.
Alles met opzet een fractie achter de tel gespeeld. Zet het luid, anders verdwijnt het hele punt. Questlove speelt met opzet achter de klik, en daardoor klinkt de plaat zacht gedraaid dronken en luid gedraaid enorm.
Het eerlijke tegenargument
De voor de hand liggende keuze hier is Diamond Life van Sade, en die staat er niet bij. Ze hoort op de smooth-jazzbladzijde, waar de arrangementen beter passen naast Winelight dan naast Voodoo. Vindt u dat een uitvlucht, dan hebt u waarschijnlijk gelijk.
De gezichten bij de platen
William Gottlieb fotografeerde tussen 1938 en 1948 de clubs van New York voor Down Beat en de Washington Post. De negatieven liggen bij de Library of Congress; de foto's zijn rechtenvrij.
